Duonigue was nursing a grudge.
Safrale, Scudder—after narrowly escaping their pursuit once again, it bitterly etched these two names into memory.
Despite its current flight being a matter of its very "nature," it decided to unleash its fury on Litost.
"Was it necessary to come to a place like this? Ultimately... they're just two mortals. Can't we deal with them once and for all?"
"Indeed, they're just two mortals, but antagonizing the organization behind them is unnecessary."
"Besides, they are just doing their duty because you are... born as their 'mortal enemy.'"
"What? You treat me like some insignificant Ten Cessations of the Shadows?"
"Of course not. I still remember our first encounter, or... that aura of yours."
"When I was still imprisoned deep in the dungeons, I once read about mythical creatures from ancient times, conjured by the imagination of humans. But even with the most skilled wordsmith, the fear they depicted pales in comparison to yours."
"While the Ten Cessations of the Shadows may be perilous to ordinary folks, they can't hold a candle to you."
"Great, that's all you need to know..."
"But that's also the question that has eluded me. If you are so extraordinary, possessing the 'nature' to destroy everything... then why did you indeed comply when I asked you to flee from two vastly weaker individuals?"
"That's because... because..."
Duonigue began to wag its tail, then fell silent for a long time, unable to finish the sentence.
"That's right, I'm a monster, why didn't I just kill them both?"
"Yeah... Duonigue, so why all of this?"
"When we first met, you were like a creature from the stories, almost able to dominate everything. Even though I understood how you wanted to 'amuse yourself' with me, I still couldn't figure out..."
"Why now, are you willingly becoming a pet to me, a mere mortal, and obeying my commands?"
多尼戈尔正在记仇。
莎芙莱,斯卡德——在又一次逃脱了对方的追捕后,它极其愤恨地记下了这两个名字。
并且,即使此刻的逃命之举全然是由于自身的「本质」,但它还是决定将自身的怒火发泄到利托斯特身上。
「有必要跑到这种地方了吗?归根结底……不过是两个凡人,就不能一劳永逸地解决他们吗?」
「的确只是两个凡人,但招惹他们身后的组织并无必要。」
「况且……他们的追索,也只是恪尽职守。你毕竟……生来即是他们的『死敌』。」
「怎么……你把我当成十刹影那种微不足道的东西?」
「当然不会,我至今仍然记得你第一次出现在我面前时的样貌,又或者……气势。」
「在仍被关押在深狱时,我曾在书上读到过被人虚构而出的……来自于远古的魔物。但即使叙述者工于笔致,他所描绘出的恐惧,也不及你万一。」
「十刹影对普通人来说固然凶险,但既然能让我成为术……它们的确无法与你相较。」
「知道就行……」
「不过,这也是我一直未能得到解答的疑问。既然你是如此非凡,并且拥有着毁去一切的『天性』……那么又是为何,当我要求你从两个远远不及你的弱者面前逃走时……你又的确照做了呢?」
「那还不是因为……还不是因为……」
多尼戈尔开始晃动起了自己的尾巴,然而却许久没有说出下一句话。
「对啊,我可是怪物,怎么不干脆杀了他们两个?」
「是啊……多尼戈尔,所以这一切究竟是为什么呢?」
「当我们初次相见时,你如同书中的魔物,几乎能主导一切。尽管我知晓你想要从我身上如何『取乐』,可我还是没想明白……」
「为什么现在,你反倒心甘情愿成为我这个凡人的宠物,并且言听计从?」
多尼戈爾正在記仇。
莎芙萊,斯卡德——在又一次逃脫了對方的追捕後,牠極其憤恨地記下這兩個名字。
並且,即使此刻的逃命之舉全然是由於自身的「本質」,但牠還是決定將自身的怒火發洩到利托斯特身上。
「有必要跑到這種地方嗎?追根究柢……不過是兩個凡人,就不能一勞永逸地解決他們嗎?」
「的確只是兩個凡人,但招惹他們身後的組織並無必要。」
「況且……他們的追索,也只是恪盡職守。你畢竟……生來即是他們的『死敵』。」
「怎麼……你把我當成十刹影那種微不足道的東西?」
「當然不會,我至今仍然記得你第一次出現在我面前時的樣貌,又或者……氣勢。」
「在仍被監禁在深獄時,我曾在書上讀過被人虛構而出的……來自於遠古的魔物。但即使敘述者工於筆致,他所描繪出的恐懼,也不及你萬一。」
「十刹影對普通人來說固然凶險,但既然能讓我成為術……它們的確無法與你相較。」
「知道就行……」
「不過,這也是我一直無法得到解答的疑問。既然你是如此非凡,並且擁有著毀去一切的『天性』……那麼又是為何,當我要求你從兩個遠遠不及你的弱者面前逃走時……你又的確照做了呢?」
「那還不是因為……還不是因為……」
多尼戈爾開始晃動起自己的尾巴,然而卻許久沒有說出下一句話。
「對啊,我可是怪物,怎麼不乾脆殺了他們兩個?」
「是啊……多尼戈爾,所以這一切究竟是為什麼呢?」
「當我們初次相見時,你如同書中的魔物,幾乎能主導一切。儘管我知曉你想要從我身上如何『取樂』,可是我還是想不通……」
「為什麼現在,你反而心甘情願成為我這個凡人的寵物,並且言聽計從?」
ドニグルは根に持っていた。
サフライ、スカダー——またしても追跡を逃れた後に、極限の憤慨とともにこの二つの名前を頭に叩き込んだ。
そして、この時の大脱出が自分の「本質」に起因するものであったとしても、自身の怒りをリトストにぶつけることにした。
「こんなところまで逃げる必要があるのか?結局のところ……あの二人はただの一般人じゃねえか。パパっと解決しちまったほうがいいだろ?」
「確かに一般人に過ぎないが、彼らのバックにいる組織と揉めたくはないだろう?」
「それに……彼らも、ただ自分の役割を果たしているだけだ。お前は……生まれながらにして、奴らの『宿敵』なのだから」
「まさか……オレのことを十刹影みてえな取るに足らねえものだと思ってるわけじゃないよな? 」
「そんなことはない。今でもお前が初めて目の前に現れた時の姿、いや……気迫を覚えている」
「まだ塀の中にいた頃に、太古から蘇った魔物の……空想の物語を読んだことがある。どんなに精緻な筆跡で迫力を描写したとしても、お前の迫力には遠く及ぶまい」
「十刹影は、確かに一般人には脅威の存在だ。だが、私が反撃をすると思えば……さすがにお前とは戦いたくはないだろう」
「分かればそれでいいんだけどよ……」
「だが、ずっと疑問に思っているんだが、お前はこんなにも凄く、何より全てを破壊できる『天性』を持っているのに……なぜ、その足元にも及ばない二人の弱者から逃げろと提案した時に……異議を唱えなかったんだ?」
「それはだな……それは……」
ドニグルの尻尾が動き始めたが、次の言葉を口にするまでには長い時間がかかった。
「そうだよな。オレは怪物なのに、なんであの二人を殺さなかったんだ?」
「ああ……ドニグル、一体何故だ?」
「私たちが初めて会った時、お前はまるでその本の中の魔物のように、すべてを支配できるような空気を纏っていた。お前が私を『からかいたい』のが分かっていても、未だに理解できない……」
「何故今は逆に、私のような凡人のペットになりたがっている?しかも、言うことも聞いてくれるだろう?」
도니글은 앙심을 품고 있었다.
사프라이, 스카더——또 한 번 상대방의 추적을 따돌린 후, 극도로 분노한 도니글은 두 사람의 이름을 기억에 새겼다.
그리고 지금 이 순간의 도주는 순전히 스스로의 [본질]에 의한 것이었지만 도니글은 리토스트에게 분풀이를 하기로 결심했다.
[굳이 이런 곳까지 도망칠 필요가 있는 거야? 일개 인간 둘일 뿐이잖아. 한 번에 해결할 순 없어?]
[일개 인간 둘인 건 맞지만, 그 배후의 조직을 건드릴 필요는 없어.]
[게다가... 우릴 추적하는 것도 맡은 바 직책을 수행하는 것뿐, 넌... 태어나길 그 자들의 『숙적』으로 태어났으니까.]
[왜... 설마 너도 날 십찰영처럼 하찮은 벌레로 취급하는 거야?]
[그럴 리가. 난 아직도 네가 처음 내 앞에 나타났을 때의 모습... 그 기백을 기억하고 있어.]
[깊은 감옥에 갇혀 있었을 때, 난 책에서 사람들이 허구로 만들어낸... 태고의 마물에 대해 읽은 적이 있어. 필자의 표현은 좋았지만 글에 담긴 공포는 네 만 분의 일에도 미치지 못했지.]
[십찰영이 평범한 사람들에게 위험한 존재인 건 사실이지만, 넌 날 술로 만들었다... 너와 비교조차 할 수 없어.]
[알면 됐고...]
[하지만 그건 내가 지금까지 풀지 못한 의문이기도 해. 넌 특별하고, 모든 걸 파괴하는 『천성』을 타고났어... 그렇다면 왜, 내가 네 힘의 발치에도 못 미치는 약자들로부터 도망치라고 했을 때... 넌 내 말을 순순히 따른 거지?]
[그거야 당연히... 당연히...]
도니글은 꼬리를 살랑살랑 흔들었지만 한참이 지나도 답을 하지 못한다.
[그래, 난 괴물인데, 왜 그 녀석들을 죽이지 않은 거지?]
[그래... 도니글, 이 모든 건 왜에서 시작돼.]
[우리가 처음 만난 순간, 넌 책에 나오는 마물처럼 모든 걸 주도했어. 네가 나에게서 『즐거움을 얻고자』 한다는 건 알겠지만, 아직도 이해할 수 없어...]
[왜 넌 기꺼이 평범한 인간인 내 반려동물이 되어 내가 시키는 대로 하는 거지?]
Duonigue sentait la colère monter.
Safrale, Scudder. Après leur avoir échappé de justesse à nouveau, ces deux noms étaient amèrement gravés dans sa mémoire.
Même si sa fuite actuelle relevait de sa nature, il décida de déchaîner sa fureur sur Litost.
« Était-il vraiment nécessaire de se déplacer jusque là ? Ce ne sont que deux mortels, après tout. Ne peut-on pas s'occuper de leur cas une bonne fois pour toutes ? »
« En effet, ce sont deux simples mortels. Mais inutile de contrarier toute l'organisation derrière eux. »
« Et ils ne font que leur devoir, car tu représentes leur "ennemi mortel". »
« Quoi ? Tu me traites comme une de ces vulgaires suspensions des ombres ? »
« Bien sûr que non. Je me rappelle encore notre première rencontre, et cette... aura autour de toi. »
« Lorsque j'étais encore emprisonné au fond des donjons, j'ai lu des ouvrages sur les créatures mythiques des temps anciens, issues de l'imagination humaine. Mais même la plus belle des plumes ne saurait décrire la peur aussi bien que toi. »
« Si les dix suspensions des ombres peuvent représenter une menace aux yeux de personnes ordinaires, elles ne t'arrivent pas à la cheville. »
« Bien. C'est tout ce que tu dois savoir. »
« Mais c'est aussi la question qui m'a échappé. Si tu es si extraordinaire que ça, que tout détruire est dans ta nature... pourquoi avoir obtempéré lorsque je t'ai dit de fuir deux individus bien plus faibles que toi ? »
« Parce que... »
Duonigue se mit à remuer la queue, puis resta silencieux un moment, incapable de terminer sa phrase.
« C'est vrai, je suis un monstre, pourquoi je ne les ai pas simplement tués tous les deux ? »
« Oui, Duonigue... Alors pourquoi tout ceci ? »
« Quand je t'ai rencontré, tu étais comme une créature de conte, capable de dominer presque tout. Même si je savais que tu voulais "t'amuser" avec moi, je n'ai pas compris... »
« pourquoi tu étais devenu un animal de compagnie. Une simple créature mortelle qui obéit à mes ordres ? »
Duonigue กำลังเจ้าคิดเจ้าแค้น
Safrale, Scudder... หลังจากที่หนีรอดจากการจับกุมของอีกฝ่ายได้อีกครั้ง มันก็จดจำสองชื่อนี้ไว้ด้วยความโกรธแค้น
อีกอย่าง แม้การหนีเอาตัวรอดในตอนนี้เกิดจาก "นิสัยดั้งเดิม" ของตัวเอง แต่มันก็ตัดสินใจที่จะพาลใส่ Litost อยู่ดี
"จำเป็นต้องวิ่งมาถึงสถานที่แบบนี้เหรอ? สรุปแล้ว... ก็แค่คนธรรมดาสองคน ทำไมถึงจัดการให้จบทีเดียวไม่ได้?"
"เป็นแค่คนธรรมดาสองคนเท่านั้น แต่ไม่จำเป็นต้องไปมีเรื่องกับองค์กรที่อยู่เบื้องหลังพวกเขา"
"อีกอย่าง... พวกเขาก็แค่ไล่ตามมาตามหน้าที่เท่านั้น ถึงยังไงเธอ... เกิดมาก็เป็นศัตรูของพวกเขาแล้ว"
"อะไรกัน... นี่เธอคิดว่าฉันเป็นของต่ำต้อยแบบสิบเงาพิฆาตงั้นเหรอ?"
"ไม่ใช่อยู่แล้ว จนถึงตอนนี้ฉันยังจำหน้าตาหรือท่าทีของเธอ ตอนที่ปรากฏให้ฉันเห็นครั้งแรกได้อยู่"
"ตอนที่ยังถูกขังไว้ในคุก ฉันเคยอ่านเจอปีศาจจากโบราณกาล... ที่ถูกอุปโลกขึ้นมา แม้ผู้แต่งมีวรรณศิลป์ที่ดี แต่ความน่ากลัวที่เขาเขียนออกมา ไม่ถึงเศษเสี้ยวของเธอเลย"
"สิบเงาพิฆาตอันตรายสำหรับคนธรรมดา แต่ในเมื่อทำให้ฉันกลายเป็นวิถีได้... พวกมันก็ไม่สามารถเทียบเคียงกับเธอได้เลย"
"รู้ก็ดีแล้ว..."
"แต่ว่า นี่ก็เป็นข้อสงสัยของฉันที่ไม่ได้รับคำตอบมาตลอด ในเมื่อเธอพิเศษแบบนี้ และมีสัญชาตญาณในการทำลายทุกอย่าง... แล้วทำไม ตอนที่ฉันขอให้เธอหนีไปจากผู้อ่อนแอสองคนที่สู้เธอไม่ได้... เธอก็ยอมทำตามแต่โดยดีล่ะ?"
"นั่นก็เป็นเพราะว่า... เป็นเพราะว่า..."
Duonigue เริ่มกระดิกหางของตัวเอง แต่ผ่านไปเนิ่นนานก็ไม่ได้พูดประโยคถัดไปออกมา
"ใช่แล้ว ในเมื่อฉันเป็นปีศาจ ทำไมถึงไม่ฆ่าพวกเขาสองคนไปเลยล่ะ?"
"นั่นสิ... Duonigue เพราะงั้นทั้งหมดนี้เป็นเพราะอะไรล่ะ?"
"ครั้งแรกที่เราพบกัน เธอเหมือนกับปีศาจในหนังสือ แทบจะสามารถชี้นำได้ทุกสิ่ง แม้ฉันรู้ว่าเธออยากจะปั่นหัวฉันเล่นแต่ฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี..."
"ทำไมตอนนี้เธอกลับยอมมาเป็นสัตว์เลี้ยงให้กับคนธรรมดาอย่างฉัน และยอมเชื่อฟังทั้งหมดล่ะ?"
Duonigre đang ghi thù.
Tsavorae, Scudder-Sau khi lần nữa thoát khỏi sự truy bắt của đối phương, nó vô cùng phẫn nộ ghi lại hai cái tên này.
Hơn nữa, cho dù hành động chạy trốn lúc này hoàn toàn là do "bản chất" của bản thân, nhưng nó vẫn quyết định trút cơn giận lên người Litost.
"Có cần thiết phải chạy tới nơi này không? Nói cho cùng... Chỉ là hai người phàm, không thể giải quyết họ một cách chấm dứt sao?"
"Đúng là chỉ là hai người phàm, nhưng không cần thiết phải động tới tổ chức phía sau họ."
"Huống hồ... Sự truy đuổi của họ cũng chỉ là làm tròn bổn phận của mình. Dù sao... Cậu sinh ra đã là 'kẻ thù không đội trời chung' của họ."
"Sao... Ông coi tôi là thứ tầm thường như Thập Sát Ảnh sao?"
"Đương nhiên là không, tới nay tôi vẫn nhớ dáng vẻ, hoặc có thể nói là... Khí thế của cậu khi lần đầu xuất hiện trước mặt tôi."
"Khi còn bị nhốt trong ngục, tôi từng đọc được trong sách... ma vật từ thời viễn cổ mà người ta hư cấu. Nhưng cho dù người kể chuyện có khéo léo, sự sợ hãi mà anh ta miêu tả cũng không bằng một phần vạn của cậu."
"Thập Sát Ảnh đối với người thường đương nhiên là nguy hiểm, nhưng nếu đã có thể biến tôi thành Thuật... Chúng đúng là không thể so sánh với cậu."
"Biết vậy là được..."
"Nhưng, đây cũng là câu hỏi mà tôi vẫn chưa được giải đáp. Cậu đã phi thường như vậy, có "thiên tính" hủy diệt tất cả... Vậy tại sao, khi tôi yêu cầu cậu trốn tránh hai kẻ yếu kém hơn cậu... cậu thực sự đã làm theo?"
"Đó không phải vì... không phải là vì..."
Duonigre bắt đầu vẫy đuôi mình, nhưng rất lâu sau đó không nói ra câu tiếp theo.
"Đúng vậy, tôi là quái vật, tại sao không trực tiếp giết hai người họ?"
"Đúng vậy... Duonigre, vậy rốt cuộc là vì sao chứ?"
"Lần đầu chúng ta gặp nhau, cậu giống như ma vật trong sách, gần như có thể điều khiển mọi thứ. Mặc dù tôi biết cậu muốn 'trêu đùa' tôi như thế nào, nhưng tôi vẫn không hiểu..."
"Tại sao bây giờ cậu lại cam tâm tình nguyện trở thành thú cưng nghe lời người phàm như tôi??"
Duonigue hegte einen Groll.
Safrale, Scudder – nachdem er ihrer Verfolgung wieder einmal knapp entkommen war, prägte er sich diese beiden Namen auf bittere Weise ein.
Obwohl seine derzeitige Flucht seiner Natur entsprach, beschloss er, seine Wut auf Litost zu entfesseln.
"War es wirklich nötig, an einen solchen Ort zu kommen? Letztlich ... sind sie nur zwei Sterbliche. Können wir uns nicht ein für alle Mal um sie kümmern?"
"Gewiss, es sind nur zwei Sterbliche, doch es ist unnötig, sich die Organisation hinter ihnen zum Feind zu machen."
"Außerdem tun sie nur ihre Pflicht, weil du ... als ihr Todfeind geboren wurdest."
"Was? Du behandelst mich wie irgendwelche bedeutungslosen Zehn Enden der Schatten?"
"Selbstverständlich nicht. Ich kann mich noch immer an unsere erste Begegnung erinnern, oder ... diese Aura von dir."
"Als ich noch tief unten in den Verliesen weggesperrt war, habe ich einmal von mythischen Kreaturen uralter Zeiten gelesen, herbeigerufen durch die Vorstellungskraft von Menschen. Doch selbst die von den wortgewandtesten Sprachkünstlern beschriebene Angst ermattet im Vergleich zu der deinen."
"Während die Zehn Enden der Schatten für normale Leute möglicherweise gefährlich sind, können sie dir nicht das Wasser reichen."
"Toll, das ist alles, was du wissen musst ..."
"Aber das ist auch die Frage, deren Antwort mir versagt geblieben ist. Wenn du so außergewöhnlich bist, die Natur zu haben, alles zu zerstören ... warum hast du dann tatsächlich nachgegeben, als ich dich gebeten habe, vor zwei viel schwächeren Personen zu fliehen?"
"Weil .... weil ..."
Duonigue begann mit dem Schwanz zu wedeln, dann verstummte er für lange Zeit, unfähig, den Satz zu beenden.
"Das stimmt. Ich bin ein Monster, warum habe ich sie nicht einfach beide getötet?"
"Ja ... Duonigue, also warum das alles?"
"Als wir uns kennengelernt haben, warst du wie eine Kreatur aus den Geschichten, fast in der Lage, alles zu dominieren. Ich habe zwar verstanden, wie du dich mit mir amüsieren wolltest, aber bin immer noch nicht dahintergekommen ...."
"Wie? Wirst du etwa bereitwillig zu einem Haustier von mir, einem einfachen Sterblichen, und meinen Befehlen gehorchen?"
Duonigue menyimpan dendam.
Tsavorae, Scudder— setelah lolos lagi dari kejaran lawan, ia menulis kedua nama ini dengan penuh kebencian.
Meski pelariannya sepenuhnya karena "sifatnya sendiri", ia tetap ingin melampiaskan amarahnya pada Litost.
"Apa perlu lari ke tempat seperti ini? Lagi pula... mereka cuma dua manusia biasa, apa tidak bisa dihabisi saja untuk selamanya? "
"Memang cuma dua manusia biasa, tapi tidak perlu memancing organisasi di belakangnya."
"Lagi pula... itu tugas mereka untuk mengejar kita. Bagaimanapun... kamu dilahirkan untuk menjadi 'musuh bebuyutan' mereka."
"Kenapa... kamu memperlakukanku seperti Sepuluh Bayangan yang tidak penting?"
"Tentu saja tidak. Aku masih ingat penampilanmu saat pertama kali muncul di hadapanku, atau... auramu."
"Saat masih di penjara, aku pernah baca buku tentang monster fiksi... dari zaman kuno. Meski penulisnya berbakat, tapi ketakutan yang dia gambarkan hanya satu per sepuluh ribu darimu."
"Sepuluh Bayangan memang menakutkan bagi orang biasa, tapi kalau bisa membuatku menjadi Shu... mereka memang tidak bisa dibandingkan denganmu."
"Baguslah kalau sudah tahu..."
"Tapi ini juga pertanyaan yang tidak bisa aku dapatkan jawabannya. Kamu begitu luar biasa dan punya "sifat" untuk menghancurkan segalanya... tapi kenapa saat aku memintamu untuk kabur dari dua orang yang jauh lebih lemah darimu... kamu benar-benar melakukannya?"
"Itu karena... karena..."
Duonigue mulai mengibaskan ekornya, tapi diam untuk waktu yang lama.
"Ya, aku monster, kenapa aku tidak bunuh saja mereka berdua?"
"Ya… Duonigue, jadi sebenarnya kenapa?"
"Saat pertama kali kita bertemu, kamu seperti monster di buku, bisa mendominasi hampir segalanya. Meski aku tahu kamu mau 'mengolok-olok' diriku, aku masih tidak mengerti..."
"Kenapa kamu sekarang bersedia menjadi peliharaan manusia biasa sepertiku dan menuruti kata-kataku?"