Even though I've repeatedly emphasized the nature of the situation, perhaps it still doesn't understand what will happen next.
Even at its core, it still approaches in shadows, and the fear it brings is enough to send shivers down one's spine. But at this moment, it's no different from the common field dog,
except for its "paranoia."
"So, you still refuse to see Litost for the last time? Perhaps... that is his only wish."
"Come on, Litost was just putting on airs as usual. There's no way he'd just die like that."
"No one knows how many debts Litost has left unpaid better than me."
"..."
"And you won't even try to stop it? Like you've always done."
"It doesn't matter. If he wants to die, let him die."
"But don't think that by doing so, he can escape from my torment. If he thinks he can gain something by this 'sacrificial death,' I won't let him have his way."
"Why are you laughing?"
"I just remembered some odd tales."
"Though I know little about it, there seems to be a condition in this world that makes people rely on their 'perpetrators'."
"Now that 'two become one', it's interesting— but that's your business after all, and I won't interfere."
"What I want to do today is nothing more than 'fulfill my duty'."
"Duonigue, as an immortal creature of the shadows, perhaps you don't understand the weight of parting. But I must remind you again— after tomorrow, Litost will indeed die, and die as he wished."
"The achievements he will obtain will be enough to settle all old debts."
"..."
"Yes, Duonigue, since I know where we are heading..."
"After today, when this world splits in two, Litost will absorb all the fear he can contain within himself and die. The blood flowing within him at that moment will also turn into the pool water infused by the shadow of calamity, flowing through the lands of Langqiu."
"Through this, we can establish it as the foundation of the Ten Faces of Misery, and imprison the shadows within... or take them for ourselves."
"This is also why he can erase the past, Duonigue..."
"Through the death that is about to take place, your master will assist me—"
"In making the world."
即使我已在反复强调事情的性质,但或许,它尚未理解接下来将会发生什么。
即使究其本质,它同样「踏影而来」,所带来的恐惧足以摄人心魄,但此时此刻,它与随处可见的田犬并无不同。
除却它的「偏执」。
「那么,你仍是不愿去见利托斯特最后一面?或许……那正是他唯一的遗愿。」
「得了吧,利托斯特原本就是像平常那样在装腔作势罢了,他不可能就这么去死。」
「利托斯特有多少『旧债』没能偿还,可没人比我更了解。」
「……」
「那,也不会试着去阻止它吗?如同一直以来你都在做的那样。」
「无所谓,他想死,那就让他死去。」
「但别以为这样做,他就能从我的折磨中逃出去。如果他想靠这『殉身一死』得到些什么,我可绝不会让他得偿所愿。」
「怎么,你笑什么?」
「只是……回忆起一些奇闻。」
「尽管我也知之甚少,但世上似乎确有一种病症,会使人反倒依赖起自己的『加害者』。」
「如今『一见成双』,倒是有趣——但那毕竟是你们两个的私事,我无意过问。」
「今日我想做的,无非是『尽人之事』。」
「多尼戈尔,身为不朽的影中造物,或许你并不明白生离死别的分量。但我仍要再度提醒你——明日过后,利托斯特的确将要就此死去,并且死得如愿以偿。」
「他将会取得的功绩,足以填平一切旧债。」
「……?」
「不错,多尼戈尔,既然我知晓我们将要行向何方……」
「今日过后,当此世一分为二之时,利托斯特将会汲纳自身所能容下的全数恐惧,并因此而死,此时在他体内奔流的血液,也将化作由罹厄之影注就的潭水,流经琅丘全地。」
「由此,我们才能将其作为罹厄十相的根基,将影子就此囚入笼中……又或夺为己用。」
「多尼戈尔……这也是为何他能将旧日一笔勾销。」
「借由眼下的一死,你的主人即将助我——」
「『辟世造物』。」
即使我已在反覆強調事情的性質,但或許,牠尚未理解接下來將會發生什麼事。
即使究其本質,牠同樣「踏影而來」,所帶來的恐懼足以攝人心魄,但此時此刻,牠與隨處可見的田犬並無不同。
除卻牠的「偏執」。
「那麼,你仍是不願去見利托斯特最後一面?或許……那正是他唯一的遺願。」
「算了吧,利托斯特原本就是像平常那樣在裝腔作勢罷了,他不可能就這麼去死。」
「利托斯特有多少『舊債』沒有償還,沒人比我更瞭解。」
「……」
「那,也不會試著去阻止他嗎?如同一直以來你都在做的那樣。」
「無所謂,他想死,那就讓他死去。」
「但別以為這樣做,他就能從我的折磨中逃出去。如果他想靠這『殉身一死』得到些什麼,我可絕不會讓他得償所願。」
「怎麼,你笑什麼?」
「只是……回憶起一些奇聞。」
「儘管我也知之甚少,但世上似乎確有一種病症,會使人反而依賴起自己的『加害者』。」
「如今『一見成雙』,倒是有趣——但那畢竟是你們兩個的私事,我無意過問。」
「今日我想做的,無非是『盡人之事』。」
「多尼戈爾,身為不朽的影中造物,或許你並不明白生離死別的分量。但我仍要再度提醒你——明日過後,利托斯特的確將要就此死去,並且死得如願以償。」
「他將會取得的功績,足以填平一切舊債。」
「……?」
「沒錯,多尼戈爾,既然我知曉我們將要行向何方……」
「今日過後,當此世一分為二之時,利托斯特將會汲納自身所能容下的全數恐懼,並因此而死,此時在他體內奔流的血液,也將化作由罹厄之影注就的潭水,流經琅丘全地。」
「由此,我們才能將其作為罹厄十相的根基,將影子就此囚入籠中……又或奪為己用。」
「多尼戈爾……這也是為何他能將舊日一筆勾銷。」
「藉由眼下的一死,你的主人即將助我——」
「『辟世造物』。」
何度も事の本質を強調しているにもかかわらず、おそらくこの先何が起こるのかについては、まだ理解していないのだろう。
その本質を突き詰めても、同じように「影の如く音もなくやって来る」恐怖は人の心を凍りつかせるに足るものだが、今の時点ではどこにでもいる普通の犬と変わらない。
その「偏執」以外は。
「で、リトストの今際の際に彼と会うのをまだ渋っているのかい?それだけが……彼の最期の願いかもしれないのに?」
「冗談を言うな。どうせ、リトストはいつもみたいに大げさに言ってるだけだ。本当に死んだりするもんか」
「あいつがまだ、どれだけの『借り』をオレに返さなきゃならないのか、オレが一番知ってる」
「……」
「せめて、止めにいかないのかい?いつもみたいに」
「どうでもいい。死にたけりゃ、勝手に死ねばいい」
「でも、死んだらオレから逃げられるってわけでもないからな。あいつがその『殉死』から何かを得るっていうなら、そうはさせねえ」
「何を笑ってやがる?」
「いや……ただ昔のことを思い出しただけさ」
「詳しくはないが、世の中には『加害者』に逆に依存してしまう病があるらしい」
「君たちの『片時も離れない』関係は非常に興味深いが——それはあくまで君たちのプライベートな問題だし、口出しをする気はないよ」
「今日やろうとしたことは、あくまで『自分の責任を果たす』ことだけだ」
「ドニグル、不朽の影の造物としての君には、生命の重みなど分からないかもしれないが、もう一度言っておこう——明日以降、リトストは本当に死ぬ。彼の望み通りに」
「彼が掴むであろう功績は、昔の借りを返すのに十分だろう」
「……?」
「そう、ドニグル、これからどこに向かうのか分かった以上……」
「今日が過ぎれば、この世が二つに分かれる時、リトストはその身に収められるありとあらゆる恐怖を汲み取って死ぬだろう。その時、彼の体内を駆け巡る血液は、罹患の影から流れ出て急流となり、琅丘全土に流れるんだ」
「そうすることで、私たちもそれを罹患の十相の基とし、影を籠の中に閉じ込めるか……あるいは自分のものにすることができるようになる」
「ドニグル……それが、彼が過去を帳消しにできる理由でもあるんだよ」
「その死をもって、君の主は私の——」
「『世界の創造』の手助けをしてくれるんだ」
이미 사태의 성질에 대해 거듭 강조해 왔지만, 앞으로 무슨 일이 일어날지... 아직 이해하지 못했을지도 모른다.
설령 그 본질을 따진다 해도 그것은 [그림자를 밟으며 찾아오는] 것이다. 그리고 그것이 가져오는 두려움은 사람들을 두려움에 떨게 하기에 충분하다. 하지만 현시점에서 그것은 아직 어디서나 볼 수 있는 개와 아무런 차이가 없다.
그것의 [편집적]인 점을 제외하면 말이다.
[그럼 넌 마지막으로 리토스트를 만나고 싶지 않은 건가? 어쩌면... 그것이 그의 최후의 소망일지도 모르는데.]
[됐어, 리토스트는 분명 평소처럼 거드름을 피울 게 뻔해. 이 정도로 죽을 리가 없어.]
[리토스트에게 『갚지 못한 빚』이 얼마나 있는지를 가장 잘 아는 사람은 나야.]
[......]
[그럼 자네는 그걸 저지할 생각이 없다는 말이지? 지금까지 자네가 해왔던 것처럼.]
[상관없어. 리토스트가 죽고 싶으면 마음대로 죽으라 해.]
[하지만... 그런 걸로 내 고통에서 벗어날 수 있다고 생각했다면... 큰 오산이야. 리토스트가『순사』함으로써 무언가를 얻고자 한다면, 난 절대로 뜻대로 되게 하지 않을 테니까.]
[뭐야, 왜 웃어.]
[아니... 잠깐 예전에 들었던 기문이 조금 생각나서.]
[나도 잘 아는 건 아니지만, 이 세상에는 반대로 [가해자]에게 의존하고 그 사람을 신뢰하는 병이 있다고 하더군.]
[그걸 『한눈에』 보다니, 참 재미있어——하지만 두 사람에 대해서는 어디까지나 두 사람의 일이니... 나도 뭐라 말할 생각은 없네.]
[내가 오늘 여기서 하고 싶은 건 어디까지나 『인간사를 다하는 것』 뿐이야.]
[도니글, 썩지 않는 그림자 조물인 넌 생사의 이별이 얼마나 무거운 것인지 모를 수도 있네만, 다시 한번 말해두지——내일이 지나면 리토스트는 그가 원하는 대로 반드시 목숨을 잃게 돼.]
[그렇게 그는 공을 세우고, 빚진 모든 것을 갚게 될 거야...]
[......?]
[그래, 도니글, 난 우리가 어디로 향해야 하는지 알고 있어.]
[오늘이 끝나고 세상이 양분될 때 리토스트는 자신이 받아들일 수 있는 모든 두려움을 짊어지고 죽게 된다. 그때 그의 몸속에 흐르던 피는 이환의 그림자가 드리운 연못이 되어 온 랑추에 흐르게 되겠지.]
[그리고 그것이 이환의 십상의 기초가 되어 그림자를 우리에 가두거나... 혹은 그림자를 조종할 수 있게 될지도 모르네.]
[도니글... 그는 그렇게 함으로써 이전의 빚을 모두 갚을 수 있게 될 거고...]
[눈앞의 죽음을 통해서 자네 주인은 나에게 협력하게 될 거야——]
「『창세와 창조』」
Même si j'ai maintes fois souligné la nature de la situation, il ne comprend peut-être toujours pas ce qu'il va se produire.
Même au fond de lui, il continue d'approcher dans les ombres, et la peur qui émane de lui suffit à vous faire frissonner. Toutefois, à ce moment-là, rien ne le différencie d'un chien errant quelconque.
À l'exception de sa paranoïa.
« Alors, tu refuses toujours de venir voir Litost une dernière fois ? C'est peut-être... son seul souhait. »
« Allez, Litost prenait juste de grands airs ; ça n'a rien de nouveau. Il y a peu de chances qu'il meure comme ça. »
« Personne ne sait mieux que moi combien de dettes impayées Litost laisse derrière lui. »
« ... »
« Et tu ne vas rien faire pour empêcher ça ? Contrairement à ton habitude ? »
« Ça n'a pas d'importance. S'il veut mourir, on n'a qu'à le laisser mourir. »
« Mais ne t'imagine pas que ça lui permettra d'échapper à mon supplice. S'il pense pouvoir tirer parti de ce sacrifice, je ne le laisserai pas faire. »
« Qu'est-ce qui te fait rire ? »
« J'ai de vieilles histoires qui me reviennent en tête. »
« Même si je n'y connais pas grand-chose, je crois qu'il existe un syndrome dans ce monde où l'on se met à aimer son tortionnaire. »
« Maintenant que "deux ne font qu'un", je trouve ça intéressant... Cela dit, c'est toi que ça regarde, et je ne m'en mêlerai pas. »
« Tout ce que j'ai envie de faire aujourd'hui, c'est accomplir mon devoir. »
« Duonigue, ta condition de créature immortelle des ombres ne te permet peut-être pas de comprendre le poids d'une séparation. Mais je te le rappelle : après-demain, Litost mourra, selon ses vœux.
« L'exploit qu'il réalisera suffira à régler ses dettes. »
« ... »
« Oui, Duonigue, car je sais ce vers quoi nous allons... »
« Demain, quand ce monde sera divisé en deux, Litost absorbera toute la peur qu'il peut contenir en lui-même et mourra. Le sang qui coule dans ses veines à cet instant deviendra telle une onde imprégnée par l'ombre de la calamité, et abreuvera toute la terre de Langqiu. »
« Grâce à cela, nous établirons les bases des Dix visages de la misère et emprisonnerons les ombres à l'intérieur... ou bien nous nous en imprégnerons. »
« Cela explique pourquoi il peut effacer le passé, Duonigue... »
« C'est à travers la mort qui l'attend que ton maître m'aidera... »
« à créer le monde. »
แม้ฉันได้เน้นย้ำถึงลักษณะของเรื่องราวซ้ำๆ แต่มันอาจยังไม่เข้าใจว่าอะไรจะเกิดขึ้นตามมา
แม้ดูที่แก่นแท้แล้ว มันก็ "มาพร้อมกับเงา" เหมือนกัน ความน่ากลัวของมันมากพอที่จะทำให้คนอื่นอกสั่นขวัญแขวน แต่ในเวลานี้ มันไม่ได้ต่างไปจากสุนัขพื้นเมืองที่เห็นได้ทั่วไป
นอกจาก "ความดื้อรั้น" ของมัน
"แล้ว เธอยังไม่ยอมไปเจอหน้า Litost เป็นครั้งสุดท้ายเหรอ? บางที... มันเป็นความปรารถนาเพียงอย่างเดียวของเขาก็ได้"
"พอเถอะ Litost คงทำท่าไปอย่างงั้นเองแหละ เขาไม่มีทางไปตายแบบนี้หรอก"
"ไม่มีใครรู้ดีกว่าฉันว่า Litost ยังเหลือ 'หนี้เก่า' อีกเท่าไหร่ที่ต้องชดใช้"
"..."
"แล้วเธอจะไม่ลองไปขัดขวางมันเหรอ? เหมือนที่เธอเคยทำมาตลอดนั่นแหละ"
"ช่างเขาเถอะ เขาอยากตายก็ปล่อยให้เขาตายไปเลย"
"แต่อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้ว เขาจะหนีรอดจากการทรมานของฉันได้ ถ้าเขาคิดจะได้อะไรจาก 'การคิดสั้น' เขาก็ไม่มีทางสมใจหรอก"
"อะไร เธอหัวเราะอะไร?"
"ฉันก็แค่... นึกถึงข่าวลือบางอย่าง"
"แม้ฉันรู้มาไม่เยอะ แต่โลกนี้เหมือนมีอาการป่วยอย่างหนึ่งที่จะทำให้คนอยากพึ่งพา 'ผู้ที่ทำร้าย' ตัวเอง"
"ตอนนี้ 'แรกเห็นเป็นคู่' ดูน่าสนใจมาก... แต่มันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเธอสองคน ฉันไม่ได้อยากจะยุ่งหรอกนะ"
"สิ่งที่ฉันอยากทำในวันนี้ ก็แค่พยายามเท่าที่จะทำได้"
"Duonigue สำหรับสิ่งที่ถูกสร้างมาจากเงาและเป็นอมตะ เธออาจไม่เข้าใจน้ำหนักของการตายจาก แต่ฉันต้องเตือนเธออีกครั้งว่า... หลังจากวันพรุ่งนี้แล้ว Litost จะตายไปจริงๆ และตายอย่างสมใจด้วย"
"ผลงานที่เขาจะได้รับ เพียงพอที่จะทดแทนหนี้เก่าทั้งหมด"
"...?"
"ถูกต้อง Duonigue ในเมื่อฉันรู้ว่าเรากำลังจะเดินไปทางไหน..."
"หลังจากวันนี้แล้ว เมื่อโลกนี้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน Litost จะดูดซับความหวาดกลัวทั้งหมดที่เขากักเก็บได้ และตายไปด้วยเหตุนี้ ขณะนี้เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายเขา ก็จะกลายเป็นน้ำในบ่อที่เงาแห่งภัยพิบัติใส่ลงไป แล้วไหลผ่านทั่ว Langqiu"
"ด้วยเหตุนี้ เราถึงสามารถใช้เขาเป็นรากฐานของสิบสัญญาณแห่งภัยพิบัติ แล้วขังเงาไว้ในกรง... หรือไม่ก็ชิงมาใช้เสียเอง"
"Duonigue... แบบนี้แหละเขาถึงชดเชยหนี้เก่าในอดีตได้ทั้งหมด"
"อาศัยการตายนี้ เจ้านายของเธอจะช่วยฉัน..."
"ปลีกวิเวกรังสรรค์"
Truy Tìm Cội Nguồn Cái Chết
Cho dù tôi đã nhiều lần nhấn mạnh tính chất của sự việc, nhưng có lẽ nó vẫn chưa hiểu tiếp theo sẽ xảy ra chuyện gì.
Ngay cả khi tìm hiểu bản chất của nó, nó vẫn "đến từ trong bóng tối", sự sợ hãi mà nó mang đến đủ để khiến người ta phải mất hồn phách, nhưng lúc này, nó không khác gì những chú cún có thể nhìn thấy ở khắp mọi nơi.
Ngoài sự "cố chấp" của nó ra.
"Vậy, ngươi vẫn không muốn gặp lại Litost lần cuối? Có lẽ... Đó chính là di nguyện duy nhất của anh ấy."
"Thôi đi, vốn dĩ Litost chỉ đang giả vờ như bình thường thôi, ông ấy không thể chết như vậy."
"Litost còn bao nhiêu 'nợ cũ' chưa trả được, nhưng không ai hiểu nó hơn ta."
"..."
"Vậy, cũng không thử ngăn nó lại sao? Giống như những gì ngươi vẫn làm."
"Không sao, ông ấy muốn chết thì hãy để ông ấy chết."
"Nhưng đừng tưởng làm vậy, ông ấy sẽ thoát khỏi sự giày vò của ta. Nếu ông ấy muốn dựa vào "ta sẽ chết" để được cái gì đó, ta tuyệt đối sẽ không để ông ấy được như ý nguyện."
"Sao, ngươi cười gì?"
"Chỉ là... Nhớ lại một số chuyện lạ."
"Tuy rằng ta cũng biết rất ít, nhưng trên thế gian này hình như đúng là có một loại bệnh khiến người ta phải dựa vào 'kẻ hại mình'."
"Giờ đây, 'nhìn một thành hai', cũng thú vị đấy.. .Nhưng đó dù sao cũng là chuyện riêng của hai người, ta không muốn hỏi thêm.
"Hôm nay điều ta muốn làm chẳng qua là... làm việc của mình."
"Duonigre, thân là tạo vật trong bóng tối bất hủ, có lẽ ngươi không hiểu sức nặng của sinh ly tử biệt. Nhưng ta vẫn muốn nhắc nhở ngươi - Sau ngày mai, đúng là Litost sắp chết, và chết như mong muốn."
"Công tích mà anh ấy sẽ có được, đủ để trả hết nợ cũ."
"...?"
"Đúng vậy, Duonigre, nếu ta đã biết chúng ta sẽ đi về đâu..."
"Sau hôm nay, khi thế giới này chia làm hai, Litost sẽ hấp thụ tất cả nỗi sợ hãi mà bản thân có thể dung nạp, và chết vì nó, lúc này máu chảy trong cơ thể anh ấy cũng sẽ biến thành vũng nước được tạo ra bởi cái bóng của tai ách, dòng chảy chảy khắp Langqiu."
"Như vậy, chúng ta mới có thể dùng nó làm căn cơ cho Mười Loại Tai Ách, giam cái bóng vào lồng... hoặc lấy cho mình dùng."
"Duonigre...Đây cũng là lý do tại sao anh ấy có thể xóa đi ngày xưa."
"Với cái chết trước mắt, chủ nhân của ngươi sắp giúp ta..."
"Tạo Vật Ẩn Thế."
Auch wenn ich immer wieder auf die Situation hingewiesen habe, versteht er vielleicht immer noch nicht, was als Nächstes passieren wird.
Selbst in seinem Innersten nähert er sich noch im Schatten, und die Angst, die er mit sich bringt, reicht aus, um einem Schauer über den Rücken zu jagen. Aber in diesem Moment unterscheidet er sich nicht von einem gewöhnlichen Feldhund,
außer durch seine Paranoia.
"Also weigerst du dich immer noch, Litost ein letztes Mal zu sehen? Vielleicht ... ist das sein einziger Wunsch."
"Komm schon, Litost hat sich nur wie immer aufgespielt. Er würde auf keinen Fall einfach so sterben."
"Niemand weiß besser als ich, wie viele Schulden Litost noch zu zahlen hat."
"..."
"Und du wirst nicht einmal versuchen, es zu verhindern? Wie du es immer getan hast."
"Es spielt keine Rolle. Wenn er sterben möchte, lass ihn sterben."
"Aber glaube nicht, dass er dadurch meinen Qualen entkommen kann. Wenn er denkt, dass er durch diesen Opfertod etwas gewinnen kann, werde ich ihn nicht gewähren lassen."
"Warum lachst du?"
"Ich habe mich gerade an einige seltsame Geschichten erinnert."
"Ich weiß zwar wenig darüber, aber es scheint eine Voraussetzung in dieser Welt zu geben, die dazu führt, dass die Leute auf ihre Täter vertrauen."
"Jetzt, wo zwei zu einem werden, ist es interessant – aber das ist schließlich deine Sache, und ich werde mich nicht einmischen."
"Was ich heute tun möchte, ist nichts weiter als die Erfüllung meiner Pflicht."
"Duonigue, als eine ewige Kreatur des Schattens verstehst du vielleicht nicht, wie schwer Abschiede wiegen. Aber ich muss dich erneut erinnern – nach dem morgigen Tag wird Litost in der Tat sterben, und so sterben, wie er es wünschte."
"Was er erreichen wird, wird ausreichen, um jegliche alte Schuld zu begleichen".
"..." Ja, Duonigue, da ich weiß, in welche Richtung wir uns bewegen ..."
"Nach dem heutigen Tag, wenn sich diese Welt in zwei Hälften teilt, wird Litost all die Angst, die er in sich tragen kann, in sich aufnehmen und sterben. Das Blut, das in diesem Moment in ihm fließt, wird sich ebenfalls in das Wasser des Schattens des Unheils verwandeln, das durch die Länder von Langqiu fließt."
"Dadurch können wir es als Fundament der Zehn Gesichter des Übels errichten und Schatten darin einsperren ... oder sie für uns selbst nehmen."
"Das ist auch der Grund, aus dem er die Vergangenheit auslöschen kann, Duonigue ..."
"Durch den Tod, der bald eintreten wird, wird dein Meister mich unterstützen ..."
"Bei der Erschaffung der Welt."
Meski aku sudah menjelaskan situasinya berulang kali, mungkin dia masih belum paham apa yang akan terjadi selanjutnya.
Meski dia juga "datang dari bayangan", ketakutan yang ditimbulkannya cukup menyayat hati, hanya saja saat ini, dia tidak ada bedanya dengan anjing biasa.
Kecuali "paranoianya."
"Kalau begitu, kamu masih belum mau bertemu Litost untuk terakhir kalinya? Mungkin... itu satu-satunya keinginan terakhirnya."
"Ayolah, Litost hanya berlagak saja, dia tidak mungkin mati begitu saja."
"Litost punya banyak 'utang lama' yang belum dibayar. Tidak ada yang lebih tahu dariku."
"..."
"Kalau begitu, kamu juga tidak mau coba menghentikannya? Seperti yang selalu kamu lakukan."
"Terserah, dia mau mati, ya mati saja."
"Tapi jangan pikir dia bisa lepas dari siksaanku. Kalau dia mau mendapatkan sesuatu dengan 'mengorbankan dirinya', aku pasti tidak akan membiarkan dia mendapatkannya."
"Apa? Kenapa kamu ketawa?"
"Cuma... teringat beberapa cerita lama."
"Meski aku tidak tahu banyak, tapi tampaknya ada penyakit di dunia yang membuat orang bergantung pada orang yang mencelakai dirinya."
"Sekarang jadi pasangan serasi, menarik— tapi bagaimanapun juga, itu masalah pribadi kalian. Aku tidak peduli."
"Yang mau aku lakukan hari ini tidak lebih dari 'melakukan yang terbaik'."
"Duonigue, sebagai ciptaan bayangan, kamu mungkin tidak paham beratnya hidup, perpisahan, dan kematian. Tapi aku masih mau mengingatkanmu lagi— lusa, Litost memang akan mati, dan dia akan mati sesuai keinginannya."
"Prestasi yang diraihnya akan cukup untuk melunasi seluruh utang lamanya."
"...?"
"Bagus, Duonigue, karena aku tahu ke mana kita akan pergi..."
"Setelah hari ini, saat dunia ini terbagi menjadi dua, Litost akan menyerap semua ketakutan yang bisa dia terima dan mati. Darah di tubuhnya saat ini juga akan berubah menjadi genangan yang dipenuhi bayangan bencana dan mengalir ke seluruh Langqiu."
"Dari sini, kita bisa menggunakannya sebagai dasar dari Sepuluh Tanda Bencana dan memenjarakan bayangan itu di dalam sangkar... atau mengambilnya untuk kita gunakan sendiri."
"Duonigue... inilah sebabnya dia bisa menghapus masa lalu."
"Dengan kematian ini, tuanmu akan membantuku—"
"Membangun dunia."