"Can humans be like this?"
For the man, the darkness before him seemed to hold something else.
After all, it was so effortless for "emptiness" to become a concept of complete nonexistence to him.
"Why can humans be like this?"
He didn't know how things had come to this point.
He couldn't help but ponder—
Long ago, when the gods chose to create, perhaps it wasn't out of a sense of duty, but rather, the act itself held a temptation.
"If so, can I still be called human?"
The man, often considered a sage, seemed somewhat lost as he voiced this question.
Before exerting the power before him, whether it was the flow of time or a fleeting glimpse of a star halo... anything he contemplated was so "elevated."
Future matters were another story, but at this moment, he, who should have been esteemed beyond measure, felt like an animal discovering for the first time the merciless fire used for cooking meat.
Even he, apart from being dazzled by this power, couldn't do anything else in the short term.
The only difference was that he was more aware than others that the more powerful a tool, the more important it was to understand its "limits" from the outset.
For this reason, he continued to try—
"the lifeless" were no longer worth mentioning. Everything visible to him, he could instantly conjure up corresponding "counterfeits"—like shadows of reality, indistinguishable in truth.
"Living beings" were no longer worth dwelling on, even though he couldn't truly "create something from nothing" in this regard. In the past two hours alone, merely to save space, he had killed "himself" many times.
At this point, he still considered it unremarkable—creating something from nothing in the world he inhabited was merely a slightly dangerous natural phenomenon. Even though it wasn't as unrestricted as it was at this moment, he had long been able to do it.
But what more could there be beyond this? What kind of "godlike" creation could justify the "unprecedented" he had just obtained?
The answer seemed imminent, but new questions arose in tandem.
...
...
What exactly did the man do at the very beginning? No one ever knew afterwards.
Yet, not long after, a girl stumbled into a library, pleading for "connection," and recounted her experience.
Though limited in scope, she claimed to have seen a wild expanse where rules were completely chaotic—where all seasons coexisted, day and night intertwined, fish swam in the sky, and birds could sleep at the bottom of flowing water.
In her mind, the questions lingered—
"Can humans be like this?"
"What kind of person is worthy of such a feat?"
「人可以这样吗?」
于男人而言,眼前的黑暗似乎另有他物。
——毕竟,是如此轻而易举地,「空无一物」对他来说成为了全然不复存在的概念。
「人为何可以这样?」
他并不知晓,事情是如何来到了这一步。
他只是不由得如此思考——
在久远的曾经,神明选择造物,或许并非出于一种责任,而是这一行动本身就意味着一种诱惑。
「倘若如此,我还能被称之为人吗?」
在发出这种疑问时,一向被认为是智者的男人显得有些失态。
在施展出眼前的力量之前,时间的奔流也好,惊鸿一瞥的星晕也罢……他所思虑的任何事物,都是如此「高远」。
今后的事固然另当别论,但此时此刻,本应贵不可言的他,如同第一次知晓无情烈火能用以烹熟肉食的动物。
即使是他,除了被这份力量眩惑之外,短时间内也无法有任何其他作为。
唯一与众不同的在于,他比其他人更加清楚,越是强大的工具,越是在一开始的时候,就应该了解它的「限度」。
为此,他仍在尝试着——
「死物」已然不值一提,目所能见的一切,他都能在转瞬之间凭空捏造出对应的「赝物」——如形之影,真伪难辨。
「生灵」已然不值一提,尽管在这一方面全然不能「无中生有」,在过去的一个时辰里,仅仅为了节约空间,他就已经杀死过「自己」许多次。
至此,他仍认为不足为奇——无中生有在他所处的世界,也只是一种略显危险的自然现象而已。即使并不像此刻这样毫无拘束,但他早已能够做到这一点。
可在这之上还能有什么,该去用它造就怎样的「神乎其神」,才能配得上自己刚刚得到的「未有之物」?
答案呼之欲出,但新的疑惑也随之而生。
……
…………
在一切的最初,男人究竟做了些什么,此后再也无人知晓。
但在不久之后,一位少女跌跌撞撞地闯入某间图书馆,央求「结合」之时,她讲述了自己的所见。
尽管只是局限在很小的范围当中,但她声称自己看到了一片规则完全乱套的原野,那里四时并存,昼夜同生,鱼游在天,而鸟雀却能安眠于流水深底。
在她的心中,疑惑挥之不去——
「人可以这样吗?」
「又是什么样的人,才配得上这种作为?」
「人可以這樣嗎?」
於男人而言,眼前的黑暗似乎另有他物。
——畢竟,是如此輕而易舉地,「空無一物」對他來說成為全然不復存在的概念。
「人為何可以這樣?」
他並不知曉,事情是如何來到這一步。
他只是不由得如此思考——
在久遠的曾經,神明選擇造物,或許並非出於一種責任,而是這一行動本身就代表著一種誘惑。
「倘若如此,我還能被稱之為人嗎?」
在提出這種疑問時,一向被認為是智者的男人顯得有點失態。
在施展出眼前的力量之前,時間的奔流也好,驚鴻一瞥的星暈也罷……他所思慮的任何事物,都是如此「高遠」。
今後的事固然另當別論,但此時此刻,本應貴不可言的他,如同第一次知曉無情烈火能用以烹熟肉食的動物。
即使是他,除了被這份力量眩惑之外,短時間內也無法有任何其他作為。
唯一與眾不同的在於,他比其他人更加清楚,越是強大的工具,越是在一開始的時候,就應該瞭解它的「限度」。
為此,他仍在嘗試著——
「死物」已然不值一提,目所能見的一切,他都能在一瞬之間憑空捏造出對應的「贗物」——如形之影,真偽難辨。
「生靈」已然不值一提,儘管在這一方面全然不能「無中生有」,在過去的一個時辰裡,僅僅為了節約空間,他就已經殺死過「自己」許多次。
至此,他仍認為不足為奇——無中生有在他所處的世界,也只是一種略顯危險的自然現象而已。即使並不像此刻這樣毫無拘束,但他早已能夠辦到這一點。
可是在這之上還能有什麼,該去用它造就什麼樣的「神乎其神」,才能配得上自己剛剛得到的「未有之物」?
答案呼之欲出,但新的疑惑也隨之而生。
……
…………
在一切的最初,男人究竟做了什麼,此後再也無人知曉。
但在不久之後,一位少女跌跌撞撞地闖入某間圖書館,央求「結合」之時,她講述自己的所見。
儘管只是侷限在很小的範圍當中,但她聲稱自己看到一片規則完全混亂的原野,那裡四時並存,晝夜同生,魚游在天,而鳥雀卻能安眠於流水深底。
在她的心中,疑惑揮之不去——
「人可以這樣嗎?」
「又是什麼樣的人,才配得上這種作為?」
「これは人間なのか?」
男にとって、目の前の闇は別のものに見えた。
——何しろ、こうも易々と「何もない」状態になってしまうなど、彼にとっては全く存在し得ない概念だったからだ。
「人間はどうしてそんな風になるのだろうか?」
どうしてこうなってしまったのか、彼にはわからなかった。
彼は推測するほかなかった——
久遠の昔、神が万物を創造したのは、義務感を抱いたからではなく、その行動自体がある種の誘惑であったのかもしれないと。
「もしそうであれば、私はまだ、人間なのだろうか」
この疑問を口にした時、賢者と呼ばれたこの男の狼狽が顔を覗かせた。
目の前の力が現れるまで、時の奔流や、星々の瞬き……といった彼の心にあるものは、どれもこれもが「高尚」だった。
それ以降では全く想像もつかないのだが、この日この時、黙して語らずを貫いていた彼は、まるで無情なる烈火で生肉を調理することを覚えた肉食動物のように見えた。
彼のような人間でさえ、しばしの間、その力に魅入られ何もできなかったのだ。
しかし唯一違っていたのは、強力な道具であればあるほど、その「限界」を最初に理解しておかねばならないことを誰よりも理解していたことであろう。
よって、彼はいまだに試みを止めない——
「死んだもの」はもはや言うまでもなく、彼は目に見えるもののすべての「贋作」を、一瞬のうちに創造できてしまうようになっていた——まるで寄り添う影の如く、見分けもつかないほどに精巧な偽物を。
「生きるもの」においては「無から有を生み出す」ことは相変わらず不可能だったが、もはやそれすらも言及する価値を失った。これまでの一時間のあいだ、ただ単に空間を節約するためだけに、彼は何度も「自分自身」を殺害した。
こうするに至ったことを、彼は当然の帰結だと思っていた——無から有を生み出すことは、彼の住む世界ではいささか危険を伴う自然現象にすぎなかった。今のように窮屈ではなかったにしても、彼はごく自然にそれをやってのけていた。
それ以上に何ができるだろう。この力を使って「神がかった」ものを作り続けることだけが、手に入れたばかりの「未だあらざるもの」にふさわしいのだろうか。
答えは明白だが、新たな疑惑も生じた。
……
…………
すべての始まりに、男が一体何をしたのかは、その後知る者はいない。
しかし、それから間もなくして、図書館にたどり着いた一人の少女が、「結合」を求める際に、自分が見たことを語った。
わずかな範囲に限られていた見識ではあったが、彼女は物理法則が完全に乱れた荒野を目撃したと主張した。そこには四季が共存し、昼夜の区別もなく、魚は空を泳ぎ、鳥は深い水の底で翼を休めることができる、と。
そして彼女の心には疑問が残った——
「人間にそんなことができるの?」
「どんな人間が、そんな狼藉を働く資格があるのだろう?」と。
[인간이 이런 일도 할 수 있는 것인가?]
남자에게 눈앞의 어둠은 다른 존재인 것만 같았다.
——그도 그럴 것이 [텅 비어있는 것]이 그에게 전혀 존재하지 않는 개념이 되었으니까.
[인간이 어떻게 이렇게 할 수 있는 거지?]
그는 일이 어떻게 이 지경에 이르렀는지 이해할 수 없었다.
그는 자기도 모르게 고민했다——
먼 옛날, 신이 조물을 선택한 건 책임에서 비롯된 게 아니라 이 행위 자체가 유혹을 의미하기 때문인 걸지도 모른다.
[그렇다면 난 인간이라고 불릴 수 있는 걸까?]
그 의문과 함께 사람들에게 늘 현자라고 여겨졌던 남자는 추태를 보였다.
눈앞의 힘을 펼치기 전까지 시간의 흐름도, 마음을 사로잡는 별무리도... 그가 생각하는 그 어떤 사물도 너무나도 [멀고 높았다].
앞으로의 문제는 별개로 논한다 해도, 지금 이 순간 고귀한 신분이었어야 할 남자는 비정한 불길이 육류를 요리하는 데도 쓰일 수 있다는 걸 처음 알게 된 동물 같았다.
그도 이 힘에 현혹되는 것 외에는 아무것도 할 수 없었다.
유일한 차이점이라면, 그는 강력한 도구일수록 처음 시작할 때 그 [한계]를 알아야 한다는 것을 누구보다 잘 알고 있었다.
해서, 그는 여전히 시도하고 있다——
[사물]은 더 이상 언급할 가치가 없다. 그는 눈에 보이는 모든 것의 [가짜]를 순식간에 만들어 낼 수 있다——그림자처럼 진위를 구별하기 어려울 정도로 말이다.
[생령]은 더 이상 언급할 가치가 없다. [무에서 유를] 만들 순 없지만, 지난 한 시진 동안 그는 단지 공간을 절약하기 위해 [스스로]를 몇 번이고 죽였다.
그럼에도 불구하고 그는——자신이 처한 세계에서 존재하지 않는 것을 만들어내는 건 다소 위험한 자연 현상일 뿐, 전혀 이상한 일이 아니라고 생각했다. 지금처럼 아무런 구속이 없지는 않지만, 그는 이미 충분히 그렇게 할 수 있었다.
하지만 그 위에 또 무엇이 있겠는가? 그것으로 그 어떤 [불가사의한 것]을 만들어내야 자신이 방금 손에 넣은 [존재하지 않는 것]과 어울릴 수 있는가?
답은 뻔했다. 하지만 또 새로운 의혹이 뒤따랐다.
......
.........
모든 것의 시작, 남자가 대체 뭘 했는지를 아는 사람은 아무도 없다.
하지만 얼마 후 비틀거리면서 도서관에 들어와 [결합]을 부탁한 소녀가 자신이 본 것을 이야기했다.
작은 범위이긴 했지만, 그녀는 규칙이 완전히 뒤죽박죽인 들판을 보았다고 주장했다. 그곳은 사계절이 공존하고, 밤낮이 동시에 존재했으며, 물고기가 하늘에서 헤엄치고, 새는 흐르는 물 속에서 잠을 잘 수 있었다.
그녀의 마음속에는 의혹이 가시지 않았다——
[인간이 이런 일도 할 수 있는 것인가?]
[대체 어떤 사람이 이런 힘에 걸맞은 것일까?]
« Les humains peuvent-ils être ainsi ? »
Pour cet homme, les ténèbres face à lui semblaient renfermer autre chose.
Après tout, le « vide » pouvait aisément devenir un concept de non-existence totale à ses yeux.
« Pourquoi les humains peuvent-ils être ainsi ? »
Il ignorait comment les choses avaient pu en arriver là.
Il ne pouvait s'empêcher d'y penser.
Il y a fort longtemps, lorsque les dieux avaient décidé de créer, peut-être que ce n'était pas par sens du devoir. Peut-être que l'acte de « créer » en lui-même était simplement tentant.
« Dans ce cas, suis-je encore humain ? »
L'homme, souvent considéré comme un sage, sembla perdu face à cette question.
Avant d'exercer le pouvoir qui s'offrait à lui, chaque chose qu'il contemplait lui semblait grandiose. Qu'il s'agisse du temps ou de la vision furtive d'un halo étoilé...
Il ne pensait pas au futur. Mais à cet instant, alors qu'il aurait dû ressentir une reconnaissance sans limite, il se sentait comme un animal découvrant qu'il pouvait utiliser le feu pour cuire sa viande.
Il était ébahi par ce pouvoir.
La seule différence était que, contrairement aux autres, il savait que plus un outil était puissant, plus il était nécessaire d'en connaître ses limites dès le début.
C'est pourquoi il poursuivit ses tentatives.
Il était inutile de parler des choses « sans vie ». Il pouvait instantanément invoquer des « contrefaçons » pour chaque chose visible : des ombres de la réalité indiscernables en tout point.
Les « êtres vivants » ne valaient plus la peine qu'on s'y attarde, même s'il ne pouvait pas vraiment créer à partir de rien. En deux petites heures, simplement pour gagner de la place, il s'était tué plusieurs fois.
À ce moment-là, il considérait toujours cela comme banal. Créer à partir de rien dans le monde qu'il habitait n'était qu'un phénomène naturel et peu dangereux. Même si ce n'était pas aussi simple qu'aujourd'hui, il était capable de le faire depuis longtemps.
Mais que pouvait-il y avoir de plus derrière tout ça ? Quelle création divine pouvait justifier la chose sans précédent qu'il venait d'acquérir ?
Il pensait voir la réponse sous ses yeux, mais d'autres questions surgissaient en parallèle.
...
...
Au tout début, qu'avait vraiment fait cet homme ? Personne ne le sut.
Mais peu de temps après, une jeune fille se retrouva dans une bibliothèque. Elle demanda une connexion, et relata son expérience.
Dans un bref récit, elle raconta avoir vu une étendue sauvage où les lois étaient chaotiques, où toutes les saisons coexistaient, où le jour et la nuit s'entremêlaient, où les poissons nageaient dans le ciel, où les oiseaux dormaient au fond de l'eau.
Elle se questionnait sans cesse.
« Les humains sont-ils ainsi ? »
« Quel genre de personne est digne d'une telle prouesse ? »
"คนทำแบบนี้ได้มั้ย?"
สำหรับชายหนุ่มแล้ว ความมืดที่อยู่เบื้องหน้าเหมือนมีสิ่งอื่นอยู่
...เพราะว่า "ความว่างเปล่า" กลายเป็นแนวคิดที่ไม่มีอยู่จริงสำหรับเขาอย่างง่ายดาย
"ทำไมคนถึงทำแบบนี้ได้ล่ะ?"
เขาไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์มาถึงขั้นนี้ได้ยังไง
เขาเพียงแค่คิดแบบนี้ว่า...
ในอดีตอันไกลโพ้น เทพเจ้าเลือกสร้างสิ่งของขึ้น อาจไม่ได้เกิดจากหน้าที่ แต่มันเป็นความหลงใหลอยู่แล้ว
"ถ้าเป็นแบบนี้แล้ว ฉันยังถูกเรียกว่าคนได้อีกไหม?"
ขณะที่เกิดข้อสงสัยแบบนี้ ผู้ชายที่ถูกมองว่าเป็นผู้มีปัญญามาโดยตลอดดูประหม่าเล็กน้อย
ก่อนที่จะแสดงพลังตรงหน้าออกไป ไม่ว่าจะเป็นการล่วงเลยอย่างรวดเร็วของเวลา หรือกลดดาราจักรที่เห็นเพียงแว้บเดียวก็ตาม... ทุกสิ่งที่เขาคำนึง ล้วนแต่ "สูงส่ง" เช่นนี้
เรื่องต่อจากนี้ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง แต่เวลานี้ เขาซึ่งมีฐานะสูงส่งอยู่แล้ว เหมือนเป็นสัตว์ที่เพิ่งรู้ว่าไฟสามารถปรุงเนื้อสัตว์ให้สุกได้
ต่อให้เป็นเขา นอกจากถูกพลังนี้หลอกลวงแล้ว ภายในระยะเวลาสั้นๆ ก็ไม่สามารถทำสิ่งอื่นได้
สิ่งเดียวที่แตกต่างอยู่ตรงที่ เขารู้ดียิ่งกว่าผู้อื่นว่า เครื่องมือที่ยิ่งแข็งแกร่ง ก็ควรรู้ "ขีดจำกัด" ของมันในตอนแรกเริ่ม
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงยังลองอยู่...
"ของตาย" ไม่มีค่าให้พูดถึงแล้ว ทุกสิ่งที่ตามองเห็น เขาสามารถปั้น "ของเทียม" ขึ้นมากลางอากาศได้ในชั่วพริบตา... เหมือนเงาตามตัว ที่ยากจะแยกจริงเท็จ
"สิ่งมีชีวิต" ไม่มีค่าให้พูดถึงแล้ว แม้ในด้านนี้ไม่สามารถ "ปั้นน้ำเป็นตัว" ทั้งหมด แต่ในหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา เขาได้ฆ่า "ตัวเอง" ไปหลายๆ ครั้งเพื่อประหยัดพื้นที่
จนถึงตอนนี้ เขายังคงคิดว่าไม่น่าประหลาดใจ... การปั้นน้ำเป็นตัวเป็นแค่ปรากฏการณ์ธรรมชาติที่มีความเสี่ยงนิดหน่อยในโลกของเขา แม้ไม่ได้อิสระอย่างตอนนี้ แต่เขาสามารถทำแบบนี้ได้นานแล้ว
แต่เหนือกว่านี้ยังมีอะไรอีก ควรใช้มันไปสร้าง "ความอัศจรรย์ลึกลับ" แบบไหนถึงจะคู่ควรกับ "สิ่งที่ไม่มี" ที่ตัวเองเพิ่งได้รับมา?
คำตอบนั้นง่ายนิดเดียว แต่ความสงสัยใหม่ก็เกิดตามมา
...
... ...
ในตอนแรกสุดของทุกสิ่ง ชายหนุ่มได้ทำอะไรลงไปบ้าง หลังจากนี้ก็ไม่มีใครรู้อีก
แต่หลังจากนั้นไม่นาน เด็กสาวคนหนึ่งก็เดินโซซัดโซเซเข้าไปในห้องสมุดแห่งหนึ่ง ขณะที่เธอร้องขอที่จะ "ผนึก" ก็ได้เล่าสิ่งที่เห็นมา
แม้อยู่ในขอบข่ายที่เล็กมาก แต่เธอยืนยันว่าตัวเองเห็นทุ่งหญ้าที่เป็นระเบียบและยุ่งเหยินไปหมด ที่นั่นมีสี่ฤดูกาลพร้อมกัน กลางวันกับกลางคืนเกิดพร้อมกัน แต่ปลาว่ายน้ำบนฟ้า นกหลับอยู่ใต้น้ำลึก
ในใจของเธอเต็มไปด้วยความฉงน...
"คนทำแบบนี้ได้มั้ย?"
"แล้วต้องเป็นคนแบบไหนถึงคู่ควรกับพฤติกรรมแบบนี้นะ?"
"Con người có thể như vậy sao?"
Đối với người đàn ông, bóng tối trước mặt dường như có thứ khác.
-Dù sao thì cũng dễ dàng như vậy, "không có thứ gì" đối với hắn đã là khái niệm không còn tồn tại nữa.
"Sao con người có thể như vậy?"
Hắn không biết tại sao sự việc lại thành thế này.
Chỉ là hắn bất giác nghĩ như vậy...
Xưa kia, thần linh lựa chọn tạo ra thế giới có lẽ không phải từ trách nhiệm, mà hành động này vốn là một dạng mê hoặc.
"Nếu như vậy, ta còn được gọi là con người không?"
Khi hỏi câu đó, người đàn ông vẫn luôn được cho là người trí tuệ có chút thất thố.
Trước khi thi triển sức mạnh hiện tại, thời gian trôi đi, hay ánh sao lóe lên rồi biến mất... bất cứ thứ gì hắn nghĩ đều "xa vời" như vậy.
Việc sau này thì nói sau, nhưng vào lúc này, hắn vốn dĩ phải vô cùng cao quý, giờ lại lần đầu biết tới động vật có thể bị ngọn lửa vô tình nấu thành món ăn.
Cho dù là hắn, ngoài việc bị sức mạnh này dụ dỗ, trong thời gian ngắn không thể có bất cứ hành động gì khác.
Điểm khác biệt duy nhất là hắn biết rõ hơn người khác, càng là công cụ mạnh càng nên hiểu "giới hạn" của nó ngay từ đầu.
Do đó hắn vẫn thử...
"Vật chết" đã không đáng nhắc, mọi thứ có thể nhìn thấy, hắn đều có thể trong nháy mắt tạo ra một "vật mô phỏng" tương ứng-Như hình với bóng, khó lòng nhận biết thật giả.
"Sinh linh" đã không còn đáng nhắc đến, cho dù về phương diện này không thể "từ không thành có", trong một canh giờ qua, chỉ vì tiết kiệm không gian hắn đã giết "chính mình" rất nhiều lần.
Tới giờ, hắn vẫn cho là không có gì lạ. Từ không thành có ở thế giới của hắn cũng chỉ là một hiện tượng tự nhiên khá nguy hiểm. Cho dù không hề gò bó như lúc này, nhưng hắn đã có thể làm được điều này lâu rồi.
Nhưng về điều này còn có thể có gì nữa, phải dùng nó tạo ra "sự tuyệt vời" thế nào mới xứng với "vật chưa có" mà mình vừa có được?
Đáp án sắp được đưa ra thì sự nghi hoặc mới lại xuất hiện.
...
.......
Lúc đầu, rốt cuộc người đàn ông đã làm những gì thì sau đó không ai biết.
Nhưng không lâu sau đó, khi một cô gái loạng choạng lao vào một thư viện, cầu xin "kết hợp", cô kể lại những gì mình thấy.
Cho dù chỉ trong phạm vi rất nhỏ, nhưng cô ấy nói mình đã thấy một vùng hoang dã nguyên tắc bị đảo lộn hoàn toàn, ở đó bốn mùa ngày đêm cùng tồn tại, cá bay trên trời, chim ngủ dưới nước.
Sự nghi hoặc trong lòng cô không thể xua tan...
"Con người có thể như vậy sao?"
"Là người thế nào mới xứng được với hành động này?"
"Können Menschen so sein?"
Dem Mann schien es, als trüge die Dunkelheit vor ihm etwas anderes in sich.
Schließlich bereitete es ihm keine Mühen, Leere zu einem Konzept vollständiger Nichtexistenz werden zu lassen.
"Warum können Menschen so sein?"
Er wusste nicht, wie es dazu kommen konnte.
Er konnte nicht anders, als zu grübeln.
Vor langer Zeit, als die Götter sich entschieden, zu schöpfen, geschah es vielleicht nicht aus Pflichtgefühl heraus, sondern eher aus der Versuchung in der Handlung selbst.
"Wenn ja, kann ich noch Mensch genannt werden?"
Der Mann, häufig als Weiser angesehen, schien etwas verloren, als er diese Frage aussprach.
Bevor er die Macht ausübte, die vor ihm lag, ob es nun der Fluss der Zeit oder ein flüchtiger Blick auf einen Sternenhimmel war ... alles, was er betrachtete, war so erhaben."
Zukünftige Angelegenheiten standen auf einem anderen Blatt, doch in diesem Moment fühlte er, der über allen Maßen verehrt hätte werden sollen, sich wie ein Tier, das zum ersten Mal das gnadenlose Feuer entdeckt, das zum Garen von Fleisch verwendet wird.
Selbst er konnte kurzfristig nichts anderes tun, als von dieser Macht geblendet zu werden.
Der einzige Unterschied bestand darin, dass es ihm etwas stärker bewusst war, als anderen: Je mächtiger ein Werkzeug ist, desto wichtiger ist es, von Anfang an seine Grenzen zu verstehen.
Aus diesem Grund probierte er es weiter ...
Die Leblosen waren es nicht mehr wert, erwähnt zu werden. Für alles, was er sah, konnte er sofort entsprechende Fälschungen hervorzaubern – wie Schatten der Realität, die in Wahrheit nicht zu unterscheiden waren.
Lebenwesen waren es nicht mehr wert, Gedanken an sie zu verschwenden, obwohl er in dieser Hinsicht nicht wahrhaftig etwas aus dem Nichts erschaffen konnte. Alleine in den letzten zwei Stunden hatte er sich selbst viele Male getötet, nur um Platz zu sparen.
Zu diesem Zeitpunkt hielt er es noch für wenig bemerkenswert – in der Welt, die er bewohnte, war es lediglich ein leicht gefährliches Naturphänomen, etwas aus dem Nichts zu erschaffen. Wenn auch nicht so ungehindert wie in diesem Moment, hatte er schon seit Langem die Möglichkeit, es zu tun.
Doch was könnte es jenseits dessen noch geben? Welche gottgleiche Kreation könnte das Beispiellose rechtfertigen, das er gerade erhalten hatte?
Die Antwort schien sich abzuzeichnen, doch gleichzeitig kamen neue Fragen auf.
...
...
Was genau hat der Mann ganz am Anfang getan? Niemand hat es danach je erfahren.
Doch kurz danach taumelte ein Mädchen um Verbindung flehend in eine Bibliothek und erzählte von ihren Erlebnissen.
Sie behauptete, eine wilde Weite gesehen zu haben, in der die Regeln völlig chaotisch waren – wo alle Jahreszeiten nebeneinander existierten, Tag und Nacht ineinander übergingen, Fische am Himmel schwammen und Vögel auf dem Grund von fließendem Wasser schlafen konnten.
Die Fragen gingen ihr nicht aus dem Kopf ...
"Können Menschen so sein?"
"Was für ein Mensch ist einer solchen Großtat würdig?"
"Apa manusia bisa seperti ini?"
Bagi pria itu, sepertinya ada sesuatu yang lain dalam kegelapan di depan matanya.
—Lagi pula, "kekosongan" dengan mudah menjadi konsep "tidak ada" baginya.
"Kenapa manusia bisa melakukan ini?"
Dia tidak tahu bagaimana keadaan bisa sampai pada titik ini.
Dia hanya bisa berpikir seperti ini—
Konon di masa lalu, dewa memilih untuk menciptakan sesuatu, mungkin bukan karena rasa tanggung jawab, tapi karena tindakan itu sendiri adalah semacam godaan.
"Kalau begitu, apa aku masih bisa disebut manusia?"
Saat menanyakan hal ini, pria yang selama ini dianggap orang bijak itu tampak agak lupa diri.
Sebelum mengerahkan kekuatan di depannya, entah itu aliran waktu atau langit berbintang... semua yang dia pikirkan begitu "agung".
Masalah di masa depan adalah persoalan lain, tapi saat ini, dia yang seharusnya mulia, seperti seekor binatang yang baru tahu bahwa api yang kejam bisa digunakan untuk memasak daging.
Bahkan seorang dia, selain terpesona oleh kekuatan ini, juga tidak bisa melakukan yang lain dalam waktu singkat.
Satu-satunya perbedaan adalah dia lebih tahu daripada yang lain bahwa semakin kuat suatu alat, semakin harus memahami "batasnya" sejak awal.
Oleh karena itu, dia masih mencoba...
"Benda mati" tidak patut dibahas. Dia bisa membuat "objek palsu" dalam sekejap mata dari semua yang dia lihat— seperti bayangan suatu wujud yang sulit dibedakan.
"Makhluk hidup" tidak patut dibahas. Meski sama sekali tidak mungkin untuk "menciptakan sesuatu dari ketiadaan" dalam hal ini, tetapi dalam satu jam terakhir, dia sudah membunuh "dirinya sendiri" berkali-kali hanya untuk menghemat ruang.
Sampai sejauh ini, dia masih menganggap itu hal biasa— penciptaan dari ketiadaan hanyalah fenomena alam yang agak berbahaya di dunia tempat dia tinggal. Meski tidak sebebas sekarang, dia sudah bisa melakukannya.
Tapi apa lagi yang bisa dilakukannya selain ini? "Hal ajaib" macam apa yang harus diciptakan dengannya agar layak untuk "sesuatu yang belum ada" yang baru saja didapatkannya?
Jawabannya baru mau terungkap, tapi keraguan baru muncul.
...
...
Apa yang dilakukan pria itu di awal dari semua ini tidak pernah diketahui lagi sejak saat itu.
Tapi tidak lama kemudian, seorang gadis tidak sengaja masuk ke satu perpustakaan. Saat memohon "persatuan", dia menceritakan apa yang dilihatnya.
Meski dalam jangkauan yang terbatas, dia mengaku pernah melihat hutan belantara dengan aturan yang benar-benar kacau, di mana empat musim dan siang-malam muncul dalam waktu bersamaan, ikan berenang di angkasa, dan burung tidur nyenyak di dasar air yang mengalir.
Dia bertanya dalam hatinya...
"Apa manusia bisa seperti ini?"
"Manusia seperti apa yang layak melakukan tindakan seperti ini?"